دمنده جاروبرقی با باتری لیتیوم-یون ۴۸ ولت DC

موتورهای بدون جاروبک را می‌توان در چندین پیکربندی فیزیکی مختلف ساخت: در پیکربندی «متعارف» (که به عنوان inrunner نیز شناخته می‌شود)، آهنرباهای دائمی بخشی از روتور هستند. سه سیم‌پیچ استاتور روتور را احاطه کرده‌اند. در پیکربندی outrunner (یا روتور خارجی)، رابطه شعاعی بین سیم‌پیچ‌ها و آهنرباها برعکس است؛ سیم‌پیچ‌های استاتور مرکز (هسته) موتور را تشکیل می‌دهند، در حالی که آهنرباهای دائمی درون یک روتور آویزان که هسته را احاطه کرده است، می‌چرخند. نوع شار تخت یا محوری، که در مواردی که محدودیت فضا یا شکل وجود دارد استفاده می‌شود، از صفحات استاتور و روتور استفاده می‌کند که رو در رو نصب شده‌اند. موتورهای outrunner معمولاً قطب‌های بیشتری دارند، به صورت سه‌تایی تنظیم می‌شوند تا سه گروه سیم‌پیچ را حفظ کنند و گشتاور بالاتری در دورهای پایین دارند. در تمام موتورهای بدون جاروبک، سیم‌پیچ‌ها ثابت هستند.

دو پیکربندی رایج برای سیم‌پیچ‌های الکتریکی وجود دارد؛ پیکربندی دلتا، سه سیم‌پیچ را در یک مدار مثلث‌مانند به یکدیگر متصل می‌کند و توان به هر یک از اتصالات اعمال می‌شود. پیکربندی وای (Y شکل)، که گاهی اوقات سیم‌پیچ ستاره نامیده می‌شود، تمام سیم‌پیچ‌ها را به یک نقطه مرکزی متصل می‌کند و توان به انتهای باقی‌مانده هر سیم‌پیچ اعمال می‌شود.

موتوری با سیم‌پیچ‌های مثلث، گشتاور کمی در سرعت پایین می‌دهد اما می‌تواند سرعت بالای بالاتری ارائه دهد. پیکربندی وای گشتاور بالایی در سرعت پایین می‌دهد، اما نه به اندازه سرعت بالای بالا.

اگرچه راندمان به شدت تحت تأثیر ساختار موتور قرار می‌گیرد، اما سیم‌پیچ وای معمولاً راندمان بیشتری دارد. در سیم‌پیچ‌های متصل به دلتا، نصف ولتاژ به سیم‌پیچ‌های مجاور سیم‌پیچ‌های محرک (در مقایسه با سیم‌پیچ مستقیم بین سیم‌پیچ‌های محرک) اعمال می‌شود که باعث افزایش تلفات مقاومتی می‌شود. علاوه بر این، سیم‌پیچ‌ها می‌توانند به جریان‌های الکتریکی انگلی با فرکانس بالا اجازه دهند تا به طور کامل در داخل موتور گردش کنند. سیم‌پیچ متصل به وای حاوی حلقه بسته‌ای نیست که جریان‌های انگلی بتوانند در آن جریان یابند و از چنین تلفاتی جلوگیری می‌کند.

از دیدگاه کنترلر، می‌توان با دو نوع سیم‌پیچ دقیقاً یکسان رفتار کرد.